ฉันพยายามคิดและเตือนตัวเองอยู่เสมอ
"โลกใบนี้ไม่มีใครสมบูรณ์แบบ"
ตราบใดที่คนรัก...ยังแสนดีกับฉัน
ต่อให้เขาจะมีข้อเสียเป็นร้อยเป็นพัน...
"ฉันก็จะรับมันให้ได้"

จนเมื่อถึงวันที่ฉันเริ่มรู้สึกได้ถึงความห่างเหิ่น
ความแสนดีของเขากลายเป็นเสมอต้น...แต่แผ่วปลาย
จากทุกครั้งที่เขายอมง้อ...เมื่อฉันงอน
จากทุกทีที่ฉันร้าวรอน...แล้วเขานิ่งนอนใจไม่ได้
ความรู้สึกของเขาเริ่มแปลกเปลี่ยน...น้ำเสียงเขาเริ่มชินชา
ฉันเริ่มรับรู้ว่า เขามองไม่เหนหยดน้ำตาและความเสียใจของฉัน

ฉันรู้ว่าตัวฉันเองก็ไม่ได้สมบูรณ์แบบ
บางข้อเสียที่ฉันมี...นั่นก็อาจจะเป็นข้อเสียที่ใครบางคนทนไม่ไหว
จนเมื่อถึงวันที่เขาตัดสินใจจากไป
ก็เปนเพราะความรู้สึกที่ว่าไม่จำเป็นต้องทนอีกต่อไป

ฉันเชื่อว่า
ในส่วนลึกของจิตใจคนเคยรักกัน
ต่อให้วันหนึ่ง
ความรู้สึกที่เคยมีเต็มร้อย...
มันจะเหลือเพียงศูนย์หรือติดลบไปแล้ว
หากแต่เยื่อใยที่ยังคงเหลือในเงาของความผูกพัน
บางทีมันก็ทำให้ใครบางคน...อยากจะขอทำดีก่อนไป
แม้จะกล้าทิ้งกันได้ลงคอ
โดยหารู้ไม่ว่า
คนที่กำลังจะถูกทิ้ง...จะเก็บ "ความสงสาร" นั้นเอาไว้
ใช้ "หลอกตัวเอง"


ต่อให้คืนวันแสนหวานจะเป็นเหมือนฤดูกาลที่ยากเกินลืม
และไม่ว่าฉันจะเคยงมงาย กับมันมากมายเพียงใด
หากแต่เมื่อมันจบสิ้นลงไปแล้ว
บนร่องรอยของคราบน้ำตาที่ลบล้างความเจ็บปวดให้ใครไม่ได้
คงมีเพียงสายลมว่างเปล่าของวันเวลา...ที่ช่วยยืนยันให้ฉันรู้ว่า

"คนรัก" ที่เคยแอบอุ่นในอ้อมกอด
ก็ไม่ต่างอะไรไปจาก "คนแปลกหน้า" ริมทาง
ที่ฉันเคยเดินผ่านมาเมื่อวาน

สุดท้าย...เราต่างต้อง "ลืม" กัน
และแม้ความสูญเสียในนาทีปัจจุบัน
จะทรมานเกินกว่าให้นึกหาญกล้าที่จะลืมก็ตาม

หาก "ความรัก" ที่ฉันยังคง "ศรัทธา"
คือ "การให้อภัย"
ที่ผ่านมาคง "ไม่ใช่"

จะเป็น "รัก" ได้อย่างไร...
หากบางสิ่งที่ฉันมีอย่ในตัวตน มันคือสิ่งที่เขาทนไม่ได้

จะเป็น "รัก" ได้อย่างไร...
หากวันหนึ่งฉันเจ็บปวดใจ และเขาไม่เศร้า

จะเป็น "รัก" ได้อย่างไร...
หากฉันมีน้ำตาไหล แล้วเขาทิ้งให้ข้างกายฉันว่างเปล่า

จะเป็น "รัก" ได้อย่างไร...
หากการลาจากกันไป แต่เขาก็ไปโดยไม่เห็นใจ

เวลาทั้งหมดที่ผ่านมา
มันอาจเป็นเพียง "ความผูกพัน"
และเป็นความรู้สึกดีๆที่คนแปลกหน้ามีให้กัน
ก่อนที่ตอนสุดท้ายจะเป็นได้เพียงแค่ความทรงจำ


เมื่อเหตุผลแท้จริงของการที่ใครบางคนเดินจากเราไป
อาจเป็นเพราะว่า...ที่ผ่านมาเรายัง "ดีไม่พอ"
หรือบางทีก็คง "ดีไม่เท่าใครคนนั้น"
ตราบใด "น้ำตา" ไม่สามารถยื้อเวลา
ให้หวนคืนมาเพื่อแก้ไขอะไรได้อีก
ฉันจึงพยายามเป็น "คนรักที่ดี...ในนาทีสุดท้าย"
ด้วยสิ่งเดียวที่ยังทำได้ "ไม่ระราน"

ทั้งๆที่ใจอยากจะฉุดยื้อทวงคืน
ทั้งๆที่รักปานจะกลืนและเสียดายแทบตายเพียงไหน
และแม้ว่า "นาทีสุดท้าย" จะยังเป็น "นาที" ที่โหดร้ายที่สุด
ทั้งต่อความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ลุกๆ ในใจ
หรือจากสายตาอันแสนเย็นชาของเขาหรือใคร
แต่ฉันก็ยินดี "ร้องไห้" อย่างเงียบงัน
และยอมเข้าใจในทุกเหตุผลที่มีให้กัน...ง่ายๆ
แม้ว่ามันยากเย็นเสียยิ่งกว่าอะไรทั้งหมดก็ตาม

เพราะฉันยอมรับ...และรู้ดี
ที่ผ่านมาฉันคงเอาแต่ใจตัวเอง
ตลอดเวลาที่ดีแต่จ้องจับผิดและคอบระแวง
หรือบางทีคิดว่าตัวเอง "แพง" เสียจนต้องอยู่เหนือใคร
"แค่วื่อสัตย์ใจเดียว"
ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะเป็นคนรักที่ดีไปได้หรอก ฉันรู้



ฉันพยายามเตือนตัวเองว่าอย่างน้อยที่สุด...มันก็ยังน่าดีใจ
หาก "ความรัก" ไม่ต้องจบลง
โดยมีความเกลียดมาคั่นกลางอยู่แทนที่
หากแต่ไม่ว่าเหตุผลของการเลิกราจะสวยงานแค่ไหน
ในขณะที่น้ำตาในหัวใจของฉันยังไม่แห้ง
และเสียงตะโกนก็ยังคงก้องดังอยู่ในหัวว่า "ฉันผิดอะไร"
สุดท้ายฉันก็ยังคงเป็นคนเอาแต่ใจเหมือนเดิม


หากความรักเป็นเหมือนเศษแก้ว
ที่หล่นแตกกระจายอยู่บนพื้นกลางทางที่เดินผ่านมา
และฉันก็เก็บกำเศษแก้วบางชิ้นใส่มือเอาไว้แล้วเดินต่อ
ยังรัก...ยังเจ็บ...ยังร้องไห้ และไม่แน่ใจเลยด้วยว่าเมื่อไรจึงจะลืม
ฉันไม่ปฏิเสธหรอกว่าหากทำใจได้
การยังมีเขาอยู่ในชีวิตมันย่อมดีกว่า ไม่ว่าจะในสถานะใดก็ตาม
อย่างน้อยที่สุดก้ยังได้มี

In my mind

Gossip star, TV pool , Kai hua ror!

to be true to yourself & other